¿Que Hiciste Abusadora? Santiago 2009 (Los Chocher)

Panic at the disco - New Perspective

OK Go - Don't Ask Me

Coldplay - Strawberry Swing

28.7

Vámonos a Santiago ^^

Guster - Parachute

Esta é a canción que tiña como Parachutes de Coldplay, e xa van varios anos que penso que a canción sona demasiado pouco a Coldplay como para ser de Coldplay. Mira ti por onde, que ao final é de Guster. Pero ser ser é bonita. Xa non sei nin o que escribo x)

But how much strength does it take for exploration, for split decision? Or are you stronger to remain? I find myself convincing, blindly falling faster. How easy know the place I’m leaving?

Augustana - Sweet and Low

Jack's Mannequin - Swim

Jack's Mannequin "Swim"

You've gotta swim for the music that saves you when you're not so sure you'll survive.
You've gotta swim for nights that won't end.
You've gotta swim through wars without cause, for the lost politicians who don't see ther greed as a flaw.
You've gotta swim, swim in the dark.
I swim for brighter days despite the absence of sun choking on salt water.

Just keep your head above.

The Coldwave

Un día prometinme que non ía ver máis videos en directo... Pero é que... jobá! Eu quería ir u_u

"It was the first surgery we ever scrubbed in together on right? Our first save. Right here is a cerebral cyst. Tough save, but we did it. I kissed you in the stairwell after the surgery. And this right here is where Dr. Bailey kicked you out of the surgery because she caught us in your driveway in my car. And right here, this was a 7 hour craniotomy and you held the clamp the entire time, never flinched. That’s when I knew you were going to be an incredible surgeon. Beth Monroe, made our clinical trial a success by surviving. You talked me into putting her under. That’s when I knew I needed you. And this is today. The post op head CT of Izzie Stevens. See that, right there? Tumour free. Because of you. You got me into the OR. If there’s a crisis you don’t freeze. You move forward. You get the rest of us to move forward. Because you’ve seen worse. You’ve survived worse. And you know we’ll survive too. You say you’re dark and twisty. It’s not a flaw. It’s a strength. It makes you who you are. I’m not going to get down on one knee. I’m not going to ask a question. I love you Meredith Grey. And I want to spend the rest of my life with you."

Vieeenna :D

Mira este video XDDD
A min porque se me ven lentos, que si non víaos todos...
Si, xa, tiña que estar estudiando física pero eso...(:

Luscofusco

:D

The Killers - A Dustland Fairytale

Eses lindeiros non frean a espontaneidade

Só cómpre telos presentes sempre, do mesmo xeito que se vostede escribe unha carta tenta non saír dos bordos do folio e non escribir enriba do tapete. Se vostede escribe enriba do tapete deixa de escribir unha carta. Se vostede ridiculiza a un inocente no nome da creatividade ou fai burla da dor allea no nome da espontaneidade ou se o seu traballo consiste en escorregar coas boliñas mentres bota unha longa furriqueira bucal, non éstá vostede facendo humor, porque saíu dos límites.

A vida é como un paquete postal sen abrir. En ocasións queremos coñecer o seu contido só polo seu aspecto exterior. Cando é especialmente esperado, a impaciencia por recibilo pode con nós. E coma os paquetes, as nosas vidas non están completas asta que están pechadas, asinadas e entregadas.
A vida é tamén coma unha carreira de obstáculos. Un campo de minas do que non alcanzamos ver o final. Continuamente xorden impedimentos que nos impiden seguir adiante. As tentacións son moitas, e hai sempre alguén agardándonos ao outro lado da esquina para delatarnos.
Pero a pesares de todo, o noso peor inimigo seguimos sendo nós mesmos.

Elegy for a Dead Admiral

Vanitas vanitatum

A vida é como unha flor: por abraiante que sexa a súa beleza, tarde ou cedo acaba por murcharse.

O efémero da nosa existencia é o que nos empuxa a aprobeitar ao máximo cada instante, pois somos conscientes de que ao final todo o bo remata.

E aquilo que máis amamos remata para ser arrebatado sen consideración algunha aos nosos sentimentos.

Nun mundo onde os bens materiais son efémeros só queda a posibilidade de agarrarnos ao máis sólido e durareiro…

Moitos non cren na superstición, pero algúns opinan que os seus ditados dominan as nosas vidas. E non se lles pode culpar porque, nas nosas vidas, o peso do azar é tal que algúns necesitan controlalo mediante crenzas herdadas dos nosos antepasados.

O certo é que a sorte, boa ou mala, está fóra agardando a que lle abrámola porta.

Hai manchas que non se borran nin co mellor desinfectante do mundo. As súas raíces son tan profundas que nos acomparañán toda a vida. Manchas escuras, ocultas no máis profundo da nosa alma, compañeiras de viaxe tan familiares para nós como o noso propio rostro, segredos que, pola nosa seguridade, mantemos afastados dos que nos rodean.

Semana das Letras :D

Xa só por perdermos a clase de Física do luns, será unha boa semana. Curtas, música e xogos populares ^^