Books.

Vía Ronseis.

It's who you're with.

What you do with your life is just one-half of the equation.
More importantly it's who you're with when you're doing it.

Post Grad.

A xirafa que de pronto comprendeu que todo é relativo

Por iso de que unha se pon a remexer nas carpetas do ordenador mentras recorda cousas, cheguei ata isto :)

Hai moito tempo, nun país afastado, vivía unha Xirafa de estatura regular pero tan descoidada que unha vez saíu da Selva e perdeuse.

Desorientada coma sempre, púxose a camiñar ás toas de aquí para alá, e por máis que se agachaba para  atopar o camiño non o atopaba.

Así, deambulando, chegou a un desfiladeiro onde nese momento tiña lugar unha gran batalla.

Malia que as baixas eran cuantiosas por ambos bandos, ningún estaba  disposto a ceder un milímetro de terreo.

Os xenerais arengaban ás súas tropas coas espadas no alto, ao mesmo tempo que a neve se tinguía de púrpura co sangue dos feridos.

Entre o fume e o estrépito dos canóns víase desplomárense os mortos de un e outro exército, co tempo xusto para encomendar a súa alma ao diabo; pero os sobreviventes continuaban disparando con entusiasmo ata que a eles tamén lles tocaba e caían cun xesto estúpido pero que na súa caída consideraban que a Historia ía recoller como heroico, pois morrían por defender unha bandeira; e

efectivamente a Historia recollía eses xestos como heroicos, tanto a Historia que recollía os xestos de un, como a que recollñia os xestos do outro, xa que cada lado escribía a súa propia historia; así, Wellington era un heroe para os ingleses e Napoleón era un heroe para os franceses.

A todo isto, a Xirafa seguiu camiñando, ata que chegou a unha parte do desfiladeiro en que estaba montado un enorme Canón, que nese preciso instante fixo un disparo exactamente uns vinte centímetros enriba da súa cabeza, máis ou menos.

Ao ver pasar a bala tan cerca, e mentres seguía coa vista a súa traxectoria, a Xirafa pensou: "Que ben que non son tan alta, pois se o meu pescozo medise trinta centímetros máis esa bala teríame voado a cabeza; ou ben, que ben que esta parte do desfiladeiro na que está o Canón non é tan baixa, pois se medise trinta centímetros menos a bala teríame voado a cabeza. Agora comprendo que todo é relativo."

Augusto Monterroso, A Ovella negra e demais fábulas (trad. Impinxidela)

A metade do alumnado de bacharel prepara o exame de selectividade

 Vía La Voz de Galicia.

As probas de acceso á universidade levarán a cabo o mércores e xoves da próxima semana.

Aínda que a comarca atópese pasada por auga, o verán desconta os días para o seu inicio oficial e, mentres tanto, un puñado de mozos da comarca prepárase para afrontar unha nova etapa na súa vida: o acceso á universidade. Dos 596 alumnos que este ano realizaron segundo de bacharelato, un total de 283 decidiron presentarse ás probas de selectividade. A cifra representa a metade do número de estudantes que houbo en segundo de bacharel no período 2009-2010 e corresponde aos que lograron aprobar en xuño. De feito, non chegan a media ducia os mozos que descartaron concorrer á proba porque teñen claro que as súas opcións de futuro non pasan pola realización dunha carreira universitaria.

Agora que Raquel é famosa, pasan estas cousas... :)

Estudantes do Leliadoura analizan a biodiversidade.

Vía La Voz de Galicia.

O docente Groveiro, con algunhas das alumnas participantes

Alumnos de segundo de ESO e de bacharelato do instituto Leliadoura de Ribeira efectuaron diversos traballos sobre a biodiversidade que foron expostos onte con motivo da celebración do Día Internacional do Medio Ambiente. De coordinar as actividades encargouse o profesor Xosé Luís Groveiro.

Os estudantes de Ciencias de segundo de ESO estudaron o cambio climático e a capa de ozono. As súas conclusións expuxéronas aos seus compañeiros valéndose das novas tecnoloxías.

Pola súa banda, os alumnos de Ciencias da Terra, de segundo de bacharelato, presentaron un vídeo no que se mostran sete puntos de contaminación no municipio de Ribeira.

Os estudantes localizaron verteduras en Aguiño, Corrubedo e no peirao ribeirense. No seu traballo tamén falaron sobre os efectos negativos que os incendios forestais teñen sobre o medio ambiente tamén foron obxecto de estudo polos rapaces.

Ademais, falaron sobre o punto limpo e sobre a utilidade que teñen este tipo de espazos habilitados para depositar residuos.

Encántame, sobre todo, como está redactado o cuarto parágrafo e como explican mal o noso traballo :)
De todas formas, sempre gusta ver este tipo de cousas. E estas. 

oito.

pobre pequeno insomne,

que sabe de memoria os contos de legumes e princesas

e os nomes das ovellas todas

e por iso le poemas de amor, para que o arrolen

non ves que non podemos saír?

non oes a praia baixo a nosa casa?

que por deitar eu a cabeza no teu peito

o mar andou detrás da lúa para atoparnos

e así, chegou ata as lousas da quintana

onde agarda todas as noites para separarnos

e levarme dentro

ao sitio do que eu veño

e pálidas, as horas de berenguela acompañan a marea

que só descansa co sol do mediodía.

así foi o océano na cidade

-conteiche. ata que quedaches durmido.

e batía forte na fonte dos cabalos. 

Berlín, María Lado.

Deterse un minuto.

E se me deteño un minuto
penso en cousas que realmente non quero saber.
E son a primeira en admitilo:
sen ti son un trasatlántico abandonado nun cacho de xeo.

Keane

vinte.

ás veces
          
para non sentirse triste, meu pequeno
                    
hai que crer que as follas das camelias
          
bican os vidros dos autobuses.
          
e que despois das vías e do tren
          
sempre nos agardamos nós.

           

O OlloBoi xa ten gañadores

Via La Voz de Galicia.

Un grupo de alumnos do instituto Leliadoura fíxose co primeiro premio do certame promovido por Rodaxe.

Estudantes do Leliadoura recollen o máximo galardón que obtiveron no concurso

Corenta foron os traballos que tivo que analizar e valorar o xurado da segunda edición do festival audiovisual galego OlloBoi. Este certame está promovido polo grupo Rodaxe, formado por mestres de diferentes centros educativos da comarca. O colectivo contou nesta ocasión coa colaboración do departamento de normalización lingüística do instituto Leliadoura.

Foi precisamente unha cinta presentada por un grupo de alumnos deste centro a que se fixo co galardón máis importante do certame, o premio Rodaxe. Raquel Jallas, Jonathan Vázquez, Héctor Riveiro e Mary González son os creadores de O doutor , a curta gañadora.

Outro dos galardóns, o Impinxidela, concedido ao mellor traballo feito en lingua galega, foi para O gato con fame . Trátase dunha curta de animación realizada por Pablo Lado Vidal na clase de cultura audiovisual do bacharelato de Artes do instituto Praia Barraña de Boiro.

O terceiro dos premios que establecían as bases do concurso era o OlloBoi do público, é dicir, o concedido polas persoas que visionaron e votaron a través de Internet. Neste caso, o galardón foi parar ás mans dun grupo de alumnos do instituto Pintor Colmeiro de Silleda, pola cinta Galegando Lipdub .

Me gusta leer.

Las palabras. Las palabras esconden historias que nos emocionan y nos hacen soñar. Las une caprichosamente la mano de un autor que decide que érase una vez va antes que una princesa en un reino muy lejano que pese a las adversidades tendrá un glorioso futuro. 

Coge aire. 

Las palabras son símbolos, imágenes, pero también son sueños, tus sueños, mis sueños, los sueños de un desconocido. Me gusta soñar. Me gustan las palabras. Dejarme llevar a mundos lejanos en el tiempo y en el espacio. Las palabras causan alegrías, tristeza, risas y  lágrimas. Nos hacen viajar, nos hacen dudar. ¿Conseguirá escapar?, ¿Volverán a encontrarse?,  ¿Lo logrará?, ¿Tendrá un final feliz?. 

La curiosidad nos deja absortos en la lectura y la intriga se apodera de nosotros. No puedes parar de leer. IMPOSIBLE. Deseas saber como acaba la historia pero al mismo tiempo no quieres que termine nunca. 

Alguien llama a tu puerta, vuelves a la realidad. ¿Quién será? ¿Por qué me arranca de mi historia? Vences a la intensa atracción que te une al libro como a un imán. Tus pies avanzan hacia la puerta pero tu mente sigue cautivada por el relato. Tres pasos: uno, dos, tres. Abres la puerta. Sonríes. Lo siento. Se equivoca.

No puedes esperar más. Te abalanzas sobre el libro como un depredador… ¿qué va a pasar? Lo abres y ante ti más de trescientas cincuenta y cuatro páginas de suspiros, doscientas cincuenta mil frases que hacen que tu corazón lata más rápido. Palabras que resuenan en tu cabeza. Me gusta la intriga. Me gusta emocionarme. Me gusta el suspense. Me gusta dudar. Me gusta imaginar. Me gusta… 

Sí, me gusta leer.  

Via Ronseis.

Eloxio do paraugas.

Non imos ter tempo para sentir nostalxia do paraugas. De feito, os máis previsores sempre o teñen a man aínda que logo coas présas acostuman deixalo esquecido no ascensor ou nunha cafetería, que debería ter a consideración de santuario de obxectos perdidos. Supoño que hai persoas ás que lles duran anos, pero, polo xeral, teñen unha vida moi limitada e non por esas fallas de memoria senón porque teñen que enfrontarse ás inclemencias meteorolóxicas. Daquela é cando se lembran da súa existencia. Nada máis chover senten que falta algo, unha pequena sombra na que abeirarse.

Contra o vento pouco ten que facer, é unha guerra pedida, pero cómpre saber manexalo, tornéalo como quen pon a vela dun barco a barlovento. Na liorta con Eolo adoi- ta saír perdendo. O paraugas, esa bandeira nacional que nós, os galegos, debiamos ter o privilexio de ser os seus inventores, pero non, disque foron, como non, os chineses os que apuntaron o tanto. O paraugas defínenos, non por levalo, senón polo xeito de empregalo e de lle sacar partido. Aí temos, malia o cambio climático, un futuro prometedor. ¿Por que non funcionan as fábricas de paraugas en Galicia? Seguramente pola mesma razón pola que comemos polbo de Marrocos que nada ten que ver co das nosas rías, pementos de Murcia en troques dos de Herbón ou pola mesma porque os franceses instalan empresas leiteiras no noso país. Falla de mentalidade empresarial, de non sacar proveito ao que nos une e o paraugas claro que nos une e reafirma.

¿Para que serve un paraugas? Desde logo, para non mollarse. Un bo motivo para ter en conta. Pero ten moitas outras utilidades, un recurso para agocharse: moito mellor ca un xornal para que un aprendiz de investigador privado non sexa descuberto, pero tamén pode empregarse como arma defensiva ou para darse unha aperta baixo a chuvia. Sinal de distinción. Un gentelman que se prece ten moito máis estilo cando o leva a xeito de bastón e unha muller con paraugas ten a beleza dos días perdidos. Porque ela apareceu mollada e volverá aparecer cando as tormentas volvan unilos.

¿Por que é unha gran película Cantando baixo a chuvia? Basicamente porque chove e porque Gene Kellly se serve do paraugas para realizar a mellor coreografía da historia do cine. Sen paraugas non se batuxa igual sobre unha fochanca. Un non deixa de preguntarse porque non se rodaría na rúa do Preguntoiro en troques de nun escenario de cartón-pedra. Ollamos ese ceo de neboeiros. Volve chover, non deixan de sorprendernos as treboadas. Bendita sexa, a deusa chuvia.

Pedro Rielo

O decreto do galego

Iso de que a xente do común non entende de técnicas literarias é un falso tópico. Todo o contrario. Algareadas día e noite as neuronas do pobo pola propaganda comercial e política, a nosa materia gris aprendeu a deconstruír e peneirar as mensaxes recibidas e tamén a crear contradiscursos que nada teñen que envexar, tocante a capacidade de filigrana estilística, á retórica oficial. Un bo exemplo para ilustrar o dito e para evidenciar que non hai eufemismo, elipse ou metonimia que confunda a ninguén, atopámolo no debate sobre os depósitos para os refugallos nucleares: os detractores chámanlle “cemiterio nuclear” e os seareiros “Almacén Temporal Centralizado”, pero como uns e outros saben exactamente que é o que están nomeando, finalmente só se presentan como candidatos ao cancro atómico lugares que xa o teñen enriba ou algúns que, estando agoniantes doutros males, berran aquilo de “morra Marta, morra farta”.

Esta tese fica científica e rigorosamente demostrada co seguinte experimento: se buscamos en Google “Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia”, así, entre aspas, atoparemos arredor de vintecinco mil resultados; sen embargo, se pesquisamos por “borrador do galego” as referencias andan polo medio millón… “Borrador do galego”: eis unha xoia literaria de creación colectiva, un sintagma preciso e nidio, un xenial compendio metafórico sobre a verdadeira filosofía de fondo do tal documento. A xente fai “maghas” co idioma. E a xente non se “borra” cun decreto.

Luis Rei

¡Oh! El rosbif de Inglaterra, el rosbif de la Vieja Inglaterra.

El carburante con el que funciona la ciencia es la ignorancia. La ciencia es como un horno hambriento que hay que alimentar con troncos del bosque de la ignorancia que nos rodea. En el proceso, el claro que llamamos conocimiento se extiende, pero cuanto más se extiende, más largo es su perímetro y más ignorancia se hace visible. Antes del descubrimiento del genoma no sabíamos que en el corazón de cada célula había un documento de una longitud de tres mil millones de letras de cuyo contenido no conocíamos nada. Ahora, después de haber leído algunas partes de ese libro, tenemos conocimiento de una miríada de nuevos misterios.
El tema es el misterio. A un verdadero científico le aburre el conocimiento; lo que le motiva es el asalto a la ignorancia, los misterios que han revelado los descubrimientos previos. El bosque es más interesante que el claro. En el cromosoma 20 se encuentra un bosquecillo de misterio tan irritante y fascinante como ninguno. Ya ha merecido dos premios Nobel simplemente por la revelación de que está ahí, pero se resiste tenazmente a que lo talen para convertirse en conocimiento. Y, como si nos recordara que el conocimiento esotérico tiene la costumbre de cambiar el mundo, un día de 1996 se convirtió en una de las cuestiones políticas más incendiarias de la ciencia.

Genoma, Matt Ridley

El cerebro

El cerebro humano es una máquina mucho más impresionante que el genoma. Si os gustan las medidas cuantitativas, tiene billones de sinapsis en lugar de miles de millones de bases y su peso se mide en kilos en vez de en microgramos. Si preferís la geometría, es una máquina analógica tridimensional en vez de una digital bidimensional. Si os gusta la termodinámica, genera grandes cantidades de calor mientras funciona, como una máquina de vapor. Para los bioquímicos, requiere muchas miles de proteínas, neurotransmisores y otras sustancias químicas diferentes, no solamente los cuatro nucleótidos del ADN. Para los impacientes, cambia literalmente mientras observas, ya que las sinapsis se alteran para crear memorias aprendidas, en tanto que el genoma cambia mucho más despacio que un glaciar. Para los amantes del libre albedrío, la poda de las redes nerviosas de nuestro cerebro, a cargo del implacable jardinero llamado experiencia, es vital para el adecuado funcionamiento del órgano, mientras que los genomas expresan sus mensajes de una forma predeterminada con una flexibilidad comparativamente pequeña.

Genoma, Matt Riddley

Give peace a chance

There is always a way when things look like there’s no way. There’s a way to do the impossible, to survive the in survivable. There’s always a way. And you, you and I have this in common. We’re inspired. In the face of the impossible, we’re inspired.

O anteollo de ámbar

Nun val á sombra dos rododendros, preto da liña das neves perpetuas, por onde corría un regato coa cor leitosa das augas do desxeo, e no cal as pombas e os liñaceiros voaban por entre inmensos piñeiros, había unha cova medio oculta por un penedo que tiña enriba e pola mesta e irta follaxe que se amoreaba debaixo dela.

Trala publicación de “A aurora boreal” e “O coitelo sutil”, este derradeiro volume da triloxía ‘A materia escura’ transcorre entre o noso propio universo e outros moitos. A primeira parte estaba ambientada na época vitoriana, onde mandaban os férreos corsés da moral e das crenzas. A seguinte aventura transcorría no mundo actual coñecido. Nesta terceira entrega, Lyra e Will irán atopando todas as respostas aos enigmas que os envolven, e descubrirán por que foron eles os elixidos para desvelar o gran segredo. Despois da gran guerra terán que afrontar o seu propio destino.
...Máis espías, aliados, inimigos e criaturas fascinantes. Novas viaxes cheas de perigos e arriscadas misións de rescate. A ciencia e a conciencia. A divinidade. Vida e morte. Amores imposibles. Mundos que se separan. Todos estes ingredientes, e máis, manteñen e mesmo incrementan o nivel de intriga nunha lectura apaixoante. Os 38 capítulos deste libro van encabezados por citas de autores e obras senlleiras, o que lle confire un maior calado intelectual.
Persiste a rebeldía dos protagonistas, a reflexión en torno a conceptos filosóficos, a curiosidade científica e as dúbidas existenciais que cuestionan as convencións establecidas. A loita entre o ben e o mal, o afán de coñecemento e a valentía son a chave para que mozos e adultos compartan este interesante desafío. Philip Pullman tece, nesta saga, unha emocionante rede de historias que se mesturan no tempo e no espazo con dinamismo e orixinalidade argumental.

Faktoría K de libros

Inmundicia

O ser humano non pode permitir máis tempo o deterioro absoluto da dignidade e da intelixencia. O asalto á razón. A derrota da cultura. O oprobio diario desta televisión que en base ás súas audiencias está a instaurar unha tiranía insólita da porquería e da mugre. O venres pasado dúas cadeas televisivas privadas, Antena 3 e Telecinco, competían cara a cara por obter o primeiro posto nas listas da bazofia. En Antena 3 denunciábanse os malos tratos dun actor a unha cantante. Pregúntome qué sentirán as mulleres en verdade maltratadas cando estes asuntos chegan a un programa desta índole. De fondo, unha leve melodía facía máis transcendente o decorrer do espazo. En Telecinco, dúas señoras A e B, que foron parella e deixaron de selo (coa salvidade de que a señora A estivo en coma por mor dun accidente acompañada da señora B), botábanse na cara as desventuras e as chanzas do seu amor. Falaron de infidelidade. A señora A pediu que B tivera o destino que en realidade merece. B, parece ser, díxolle algunha vez a A que o seu destino xa lle regalara o que merecía había tempo: cando sufriron o accidente e a señora A, que acompañaba á señora B, que conducía, quedou en coma e con múltiples placas metálicas na cabeza, desfigurada e moribunda. Non é ficción. Estes son espazos que algúns xustifican como ocio: «Se trata de un programa de entretenimiento», Jorge Javier Vázquez (¿presentador? ¿periodista? ¿que?), La Voz, 25 de octubre. É a nova España negra. Que continúen na programación televisiva episodios desta calaña, miserable e infame, define ao país. Non é a España de «charanga y pandereta» de Machado, estúpida pero inofensiva. Tampouco, evidentemente, a España preparada da que falan os políticos que consenten esta humillación. É a España, reitero, onde a razón e a cultura perderon. España de porquería e bazofia e mugre. En definitiva, a España da inmundicia.

DE BAR EN BAR, Xosé Carlos Caneiro

Invasion

"When you get sick, it starts out with a single bacterium, one lone nasty intruder. Pretty soon, the intruder duplicates, becomes two. Then those two become four. And those four become eight. Then before your body knows it, it's under attack. It's an invasion. The question for a doctor is once the invaders have landed, once they have taken over your body, how the hell do you get rid of them? What do you do when the infection hits you, when it takes over? Do you do what you're supposed to and take your medicine? Or do you learn to live with the thing and hope someday it goes away? Or do you just give up entirely and let it kill you?"

"It was the first surgery we ever scrubbed in together on right? Our first save. Right here is a cerebral cyst. Tough save, but we did it. I kissed you in the stairwell after the surgery. And this right here is where Dr. Bailey kicked you out of the surgery because she caught us in your driveway in my car. And right here, this was a 7 hour craniotomy and you held the clamp the entire time, never flinched. That’s when I knew you were going to be an incredible surgeon. Beth Monroe, made our clinical trial a success by surviving. You talked me into putting her under. That’s when I knew I needed you. And this is today. The post op head CT of Izzie Stevens. See that, right there? Tumour free. Because of you. You got me into the OR. If there’s a crisis you don’t freeze. You move forward. You get the rest of us to move forward. Because you’ve seen worse. You’ve survived worse. And you know we’ll survive too. You say you’re dark and twisty. It’s not a flaw. It’s a strength. It makes you who you are. I’m not going to get down on one knee. I’m not going to ask a question. I love you Meredith Grey. And I want to spend the rest of my life with you."

Eses lindeiros non frean a espontaneidade

Só cómpre telos presentes sempre, do mesmo xeito que se vostede escribe unha carta tenta non saír dos bordos do folio e non escribir enriba do tapete. Se vostede escribe enriba do tapete deixa de escribir unha carta. Se vostede ridiculiza a un inocente no nome da creatividade ou fai burla da dor allea no nome da espontaneidade ou se o seu traballo consiste en escorregar coas boliñas mentres bota unha longa furriqueira bucal, non éstá vostede facendo humor, porque saíu dos límites.